Terug naar Over Ons

Wanneer je als 21-jarige jongen een bobbeltje voelt in je lies, denk je dat het een spierknoop is. Zo heb ik het een kleine twee maanden aangekeken en heb ik deze op meerdere momenten geprobeerd weg te masseren, helaas zonder succes. Toen het na twee maanden niet veranderd was, ben ik naar de huisarts gestapt met de vraag wat het was. Je krijgt te horen, waarschijnlijk een ontstoken klier of iets in die richting.

Na meerdere bloedonderzoeken en uiteindelijk een punctie konden de artsen nóg niet zeggen wat het was. Inmiddels was ik onder behandeling bij een internist in plaats van de huisarts. Ik kreeg de keuze om het aan te kijken voor een aantal maanden of het bobbeltje met een plaatselijke verdoving te opereren en natuurlijk te onderzoeken. Blind heb ik gekozen voor het opereren aangezien ik zo snel mogelijk wilde weten wat het was. Op dit moment waren er nog erg weinig zorgen onder mij en mijn naaste omgeving. De schrik was daarom des te groter toen de arts bij de uitslag vertelde dat we toch echt te maken hadden met een kwaadaardige tumor. De arts zei op een gegeven moment tegen me: “Je ziet er zo rustig uit, je moet wel begrijpen dat we het over kanker hebben”. Ik zei dat ik het begreep maar eigenlijk drong het nog niet helemaal tot me door.

De vorm was een Sarcoom, dit betekent kort gezegd ‘pure pech’. Dit zijn een aantal verkeerde celdelingen achter elkaar die een complicatie vormen en zo een tumor creëren. Na deze slechte uitslag moest ik nog een keer geopereerd worden om er zeker van te zijn dat alle kwaadaardige cellen verwijderd waren. Toen kwam, buiten de onzekerheid, voor mij achteraf gezien de vervelendste periode, aangezien de wond van deze operatie heel slecht genas door een ontsteking.

Nadat deze wond uiteindelijk toch genezen was, begon het nazorgprogramma, welke nog tien jaar gaat duren. Elk klein puntje dat op de scans te zien is, wordt verder onderzocht omdat alles verkeerd zou kunnen zijn. Deze onzekerheid is vooral voor mijn naaste omgeving verschrikkelijk.

Heel lang ben ik er ontzettend nuchter en rustig onder gebleven maar soms verschoot mijn gedachte even naar hoe slecht het kon aflopen want stel je eens voor dat die volgende uitslag slecht is!

Tot ik afgelopen september tijdens de 3e editie van de Rijden Tegen Kanker rally stond te luisteren naar het verhaal van Bibian Mentel. Zij vertelde haar verhaal, die vergelijkbaar was met de verhalen waar mijn gedachten naartoe schoten op het moment dat ik dacht dat het ook zo fout kon gaan. Toen ik dit extreem indrukwekkende verhaal hoorde bedacht ik me hoe makkelijk ik er eigenlijk vanaf ben gekomen en kwamen alle tranen die ik ervoor weinig had gelaten.

Wil jij er met ons voor zorgen dat in de toekomst iedereen er net zo goed vanaf komt als ik? En ervoor zorgen dat net als bij mij het ergste de genezing van de operatiewond is, omdat de behandeling tegen kanker zo ver ontwikkeld is? Meld je dan aan voor onze rally en (st)rijd met ons mee op 21 september tijdens de rally Rijden Tegen Kanker!